به آفتاب سلامی دوباره خواهم داد

طلوع آفتاب شاهرود

چقدر ثانیه ها نامردند
گفته بودند که بر می گردند
برنگشتند و پس از رفتنشان
بی جهت عقربه ها می گردند
آه این ثانیه های نامرد
چه بلایی به سرم آوردند
نه به چشمم افقی بخشیدند
نه ز بغضم گره ای وا کردند
از چه رو سبز بنامم به دروغ
لحظه هایی که یکایک زردند
لحظه ها همهمه هایی موهوم
لحظه ها فاصله هایی سردند
آه بگذار ز پیشم بروند
لحظه هایی که یکایک دردند

امام علی (ع) : بزرگترین گناه ناامیدی است

اونم منم :دی

توضیح اینکه : دو تا شات »  یکی فقط قطار و دیگری خودم (بدون قطار) گرفته شده و سپس بر روی هم میکس شده  )‏

سر در باغ شازده
شاهرود – روستای امیریه

این باغ در 10 کیلومتری مسیر شاهرود به مجن در روستای امیریه واقع شده است .
این بنای کوچک و زیبا ،  درب ورودی یک باغ متعلق به امیراعظم حاکم منطقه بوده است .
این بنا دارای تزئینات آجرکاری بسیار زیبا و نقوش اسلیمی است . تاریخچه ساخت آن مربوط به اوایل دوره پهلوی است .‏

چه می‌شد همدم تنهایی های من  میشدی ؟

پر باز کن … پرواز کن

هر کجا هستم باشم  … آسمان مال من است

دشت شقایق‌های شاهرود

یکی از جاذبه های طبیعی و فصلی شهرستان شاهرود  وجود
دشت شقایق ها در منطقه کالپوش از توابع شهرستان شاهرود است که در اردیبهشت ماه رخ
می نماید  . جلوه ای بهشت گونه از طبیعت سرخ و آتشین مملو از شقایق ها که چشم هر
بیننده ای را محصور خود می نماید . دشت شقایق های کالپوش در 220 کیلومتری شمال شرق
شاهرود واقع است . مسیر آن به گونه ای است که پس از طی 60 کیلومتر از مسیر شاهرود -
مشهد با رسیدن به شهر میامی به سمت شمال تغییر مسیر داده و در نهایت به منطقه
کالپوش منتهی می گردد .  از اواسط اردیبهشت ماه تا اوایل خرداد , زمین های زراعی و
دامنه دشت های زیبای کالپوش به وسعت چندین هکتار پوشیده از گل های شقایقی است  که
سرخی آن از دوردستها قابل مشاهده است . آنچنان که گویی خاق هستی چادری سرخ بر
دشتهای سبز گسترده تا برای دقایقی آدمی را به جهت درک قدرت لایزال خود به تامل وا
دارد .

شاهرود – دشت شقایق‌ها

دختران دشت!‏
دختران انتظار !‏
دختران امید تنگ
در دشت بی کران ،‏
وآرزوهای بیکران
در خلق های تنگ!‏

دختران رود گل آلود!‏
دختران هزار ستون شعله، به طاق بلند دود!‏
دختران عشق های دور
روز سکوت و کار
شب های خستگی !‏
دختران روز
بی خستگی دویدن،
شب
سر شکستگی !‏
در باغ راز و خلوت مرد کدام عشق!‏
در رقص راهبانه شکرانه کدام
آتش زدای کام
بازوان فواره یی تان را
خواهید بر افراشت؟‏
_ _ _
افسوس!‏
موها، نگاه ها
به عبث
عطر لغات شاعر را تاریک می کنند…‏